Tas

 

18 januari 2020 

Het is nu 2 maanden geleden dat Dineke een einde maakte aan haar leven.

Het is ook 2 maanden geleden dat ik voor de laatste keer in haar huis was.
Vandaag was ik er weer en dat vond ik spannend. 
Ik moest mezelf ruimte geven. 
Voelde ik onder mijn verbazing blijdschap?
Het was een hele rare gewaarwording. 

Gisteren toen ik met haar buurvrouw belde voelde ik vanuit mijn onderbuik angst opkomen. Het ging gepaard met onrust in mijn borst en een flinke dot verdriet. Ik had een uitnodiging gekregen om nog één keer naar haar huisje te gaan. Naar de plek en de spulletjes die ze had achtergelaten. Ik mocht wat uitzoeken en meenemen als ik dat wilde. 

Bij aankomst was er niemand. De stilte in huis was fijn. Ik was alleen met de overblijfsels van haar dierbare verzameling spullen. De onrust in mijn lijf verdween en behoedzaam ging ik naar haar slaapkamer. Dat was raar. Er was niks over van de intieme sfeer van de laatste keer. Geen brandende kaarsen, geen ritueel versierd bed. Geen reden voor mij om te zingen. De herinnering dat ik voor haar had zitten zingen was troostend nu er alleen nog een rij schoenen stond, een doos boeken, een spiegel en haar tas. 

Haar Tas!

Ik was verbaasd en zuchtte heel diep.

Haar rode tas was nog hier. De tas die ik altijd zo prachtig vond. Hoe dan?
Voorzichtig raakte ik het aan en na een moment van twijfel pakte ik het op.
Zal ik haar meenemen? Zal ik,…. Mag ik dat wel? Mag ik dit mezelf toe eigenen?
Zo gek die gehechtheid, die wil grijpen en wil vasthouden.
Maar waarom was die tas er nog? De tas die zo bij Dineke hoorde. Zag je Dineke dan zag je haar tas. Of zag je de tas dan was Dineke in de buurt.

De tas ging mee naar beneden. Ik legde het op de grond naast de bank.
Daar stond ze vaak als ik bij haar kwam.
Mijn moment alleen in huis was voorbij. Er kwam een vriendin van Dineke binnen.
We dronken samen thee en babbelde wat met elkaar. Ze keek naar de tas en bleef vervolgens een tijdje stil. "Jij moet die tas meenemen." zei ze. 

Spontaan rolde de tranen over mijn wangen. Wat een opgelucht.
Ik sprak m'n twijfel uit, of het wel aan mij was om de tas mee te nemen.
"Die tas hoort bij jou," zei ze: "ik ben blij dat die niet in de kringloop terecht komt."  

De buurvrouw was ook blij te zien dat ik de tas gekozen had. Of had de tas mij gekozen?
"Niemand durfde het mee te nemen." zei ze. En ik? Ik voelde me dapper toen ze me uitzwaaide en ik de tas tegen m'n borst drukte. Precies wat Dineke van me wilde, dat ik dapper zou zijn. 

31 januari 2020

Het is een paar weken later. Het heeft even geduurd, maar gisteren nam ik voor de eerste keer Dinekes tas mee naar een training. Er gaat nogal een krachtige energie vanuit. Laat ik het erop houden dat de tas en ik tijdje nodig hadden om aan elkaars aanwezigheid te wennen. Klinkt misschien een beetje bizar. Maar als je de tas ziet dan begrijp of voel je wat ik bedoel. 
Waarom vertel ik je dit? 

Omdat ik de nacht na de training een droom had. In mijn droom gebeurde het volgende: 

Ik ben bij een evenement. Ik speur de zaal af. Ik kies een stoel en hang Dinekes tas aan de linkerkant aan de leuning. Er komt rechts van mij een vrouw zitten. Mijn focus is niet op haar gericht maar vanuit mijn ooghoek valt me iets op. Ze heeft een rode leren tas op haar schoot met rode leren bloemen erop. Het trekt mijn aandacht en vanaf de tas op schoot kijk ik omhoog. 

Ik zie haar, Dineke.
Ik ben verbaasd en verheugd tegelijkertijd.
Huh, hoe kan dit? Voel ik in mezelf. Geen idee of we spraken. We verstonden elkaar via ons voelen ofzo.
Allebei stonden we op.
Stonden buik aan buik.
Ze was zo mooi, zo gracieus, zo jong…
"Hoe kan dit?" vroeg ik haar. "Ik heb je gezien. Je was dood. Kijk ik heb je tas!"
In haar ogen zag ik vreugde en plezier.
Zij was net zo blij en vreugdevol, als ik me voelde om haar weer te zien.
Ik voelde onze liefde.
"Je bent zo mooi!. Hoe kan dat toch?" Vroeg ik haar.
"Gewoon omhoog gaan!" Zei ze. "Gewoon opstijgen."
Ik had haar nog nooit zo stralend gezien, zo open, zo licht, zo vol.
Ik voelde de liefdevolle emoties zo sterk dat ik er wakker van werd. 
Dit was geen droom, dit was geen droom. 

Toen ik het ’s ochtends tegen mijn achtjarige zoon vertelde, vroeg hij:
"Wat bedoelde ze daarmee? Gewoon opstijgen? Ik snap het niet. Je haalt alles door elkaar."

Hahahaha,..zijn opmerking was geniaal. Vanuit zijn perspectief was het verhaal en haar opmerking onlogisch. Zijn opmerking maakte mij ineens duidelijk dat haar antwoord vanuit verschillende perspectieven gezien kan worden.

"Gewoon omhoog gaan! Gewoon opstijgen!"
Zij ging letterlijk uit dit leven….Ze ging gewoon omhoog.
En nu ik het probeer op te schrijven merk ik dat het lastig is om de gelaagdheid te beschrijven.

Hier op aarde kun je ook je energie omhoog brengen waardoor je verbinding maakt met het Goddelijke in jezelf. Als je frequentie hoger is voel je de verbinding met alles omvattende liefde. Het licht gaat door je heen stralen en dat maakt je onbeschrijfelijk mooi. Zo simpel is het. 
Gewoon omhoog gaan dus!!