Theetje drinken?

 

Lieve Astrid,

Nooit meer in de helderheid van je groenblauwe ogen kijken.
Nooit meer de vriendelijkheid van je glimlach toelachen.
Nooit meer de warmte van je armen om me heen voelen.
Nooit meer de speelsheid van je weelderige krullen kroelen.
Nooit meer de cadans van jouw hart versmeltend met het mijne.

Nooit meer samen theedrinken.
Nooit meer met je filosoferen over het leven.
Nooit meer luisteren naar jouw kennis.
Nooit meer m'n inzichten met je delen.
Nooit meer met je lachen om de capriolen die we in het leven uithalen. 
Nooit meer met jou grinniken om de stunten die het leven met ons uithaalt. 
Nooit meer spontaan samen erop uit. 
Nooit meer flauwe filmpjes appen.
Nooit meer met je bellen als ik op reis ben.
Nooit meer samen een kaarsje branden.
Nooit meer samen ritueeltjes laten ontstaan.
Nooit meer een lesje wervelen.
Nooit meer Farsi uit je mond horen klinken, Astrid jan.
Nooit meer iets van dit alles. 

Tja lieve vriendin, nooit meer iets van dit alles.
Of vergis ik me?  En is dit helemaal niet wat het lijkt? 
Ik weet eigenlijk het antwoord al. Ik wil er alleen nog niet aan.

We hebben er zó vaak en veelvuldig over gesproken.
Over de dood. Over alles wat we niet zien, maar wel buitenzintuigelijk ervaren.
We deelde onze fascinatie over het leven & de dood.
Het koste ons geen enkele moeite. 
Huppakee, we gingen gewoon samen de diepte in.
In stilte op weg naar de antwoorden. 
Zonder angst, zonder gêne, in vertrouwen en met liefde.

Maar verdorie Astrid, dit hadden we toch niet afgesproken?
Je bent gewoon de tijd uitgegaan.
Het is een hard gelag en helemaal niet om te lachen. 
Oké, een kleine glimlach dan. 

Jij wijze vrouw wat dacht je?
Ik geef ze allemaal eens een stevig portie loslaten?
Ik ga ze in een record tempo op eigen benen zetten? 
Bedankt schat, maar leuk is anders. You know. 

Nee lieverd tuurlijk dacht je dat niet.
Het is wel een bijkomstigheid door je onverwachte vertrek. 
Je bent tijdens je dromen gewoon op reis gegaan.
En niet meer teruggekomen.

Gewoon.
Doodgewoon.
Omdat het kon.
Omdat je dat blijkbaar ooit zo had afgesproken. 

Ben je zelf ook niet een beetje verrast? 
Ach het doet er ook niet toe.
Rust nu maar uit van je avontuur.
Ik red me wel, dat weet je. 

Maar als je straks bent uitgerust kom je dan nog eens bij me op de thee? 
Gewoon, omdat het kan.

Liefs Hilde

P.S. Lieve Astrid - dankjewel voor jouw 'zijn'
      Ik hou van je voorbij de tijd en terug....