cadeautje

Hij ligt op bed en huilt. Ik heb hem nog niet vaker zo gezien. Dat het verdriet intens is kan ik van zijn gezicht aflezen. 
'Er is verdriet.' merk ik op terwijl ik een stoel bijschuif en naast zijn bed ga zitten.
'Vind je het okay als ik hier ga zitten?' Als antwoord krijg ik een nog harder gesnik.
'Laat de tranen maar gaan.' zeg ik en geef hem in stilte de ruimte. Zonder schaamte laat hij de waterlanders stromen. Hij vangt ze op in zijn zakdoek. 

Zodra de tranen afnemen kijkt hij me aan. Ik vraag hem of hij het fijn vindt om samen te bidden. De rozenkrans. Hij stemt in. We weten allebei niet uit ons hoofd hoe het precies zit en maken het grapje dat Maria dat niet erg vindt. We bidden een tientje van de rozenkrans en bij het Onze Vader slaakt hij een diepe zucht. Er volgt een stilte. 

'Mag ik vragen waarom je zo verdrietig was?' 
Hij vertelt me dat zijn zus de volgende dag jarig is. Hij maakt zich zorgen om haar. Ze is ook ziek. Morgen komt zijn familie bij hem op bezoek in het hospice.  Ze gaan samen de verjaardag van zus lief vieren. 'Maar ik heb geen cadeautje.' zegt hij en er ontsnapt weer een snik. 'Misschien kan ik het oplossen. Ik denk dat ik wat voor je heb. Vind je dat oké? Geef me vijf minuten' 

Zoals gezegd sta ik binnen de beloofde tijd weer in zijn kamer. Ik laat hem kiezen uit de presentjes die ik heb meegebracht. 'Ja deze gaat het worden.' zegt hij met een glinster in zijn ogen en neemt het kleine devotieschilderijtje aan. 'Mijn zus houdt van Maria.' Met een glimlach haalt hij een herinnering op over zijn zus en hun gezamenlijke liefde voor deze vrouw. 'Het zal een mooie dag worden morgen.' zeg ik en leg zijn cadeautje zorgvuldig ingepakt op het nachtkastje. 'Dat wordt het zeker.' zegt hij. 'Ik verheug me erop.'