woord voor woord

Niet op de werkvloer vandaag, maar thuis aan de keukentafel. Vandaag wordt er geschreven. Dat is namelijk de plek waar ik mijn onderneming vorm geef en waar 'Bewuster leven met dementie' is ontstaan. De onderneming was er eerder dan de naam en het schrijven was er voor de onderneming. Of ontstond die naam terwijl ik mijmerde tijdens het ochtendgloren en de vogels hoorde vanuit mijn warme bed? Ik weet het niet meer. Het doet er ook niet toe. Het is er. En vandaag ga ik schrijven. 

Ik schrijf verhalen over mijn contact met mensen met dementie. Het idee ontstond begin vorig jaar.
Ik kwam thuis van mijn werk en voelde me intens verdrietig, oververmoeid en gefrustreerd.
Ja, je leest het goed. Het schrijven van mijn verhalen & het starten van m'n onderneming is voorgekomen vanuit de pijn die ik letterlijk voelde.

Ik kon de ene voet niet voor de andere zetten. Ik was leeg. Ik had de uren ervoor alles van mezelf gegeven en stortte me bij thuiskomst in de armen van mijn man.
Het eerste wat ik zei was: "Al doet mijn hele lijf pijn en schiet ik aan alle kanten tekort, één ding weet ik zeker, ik ben heel goed in mijn werk." en ik begon onbedaarlijk te snikken.
Vervolgens bleef ik wakker tot halverwege de nacht omdat ik de slaap niet kon pakken. Er was teveel auw in mijn lijf om het te rusten te leggen. 

Ik dacht terug aan de avond. Tijdens de werkzaamheden had ik bewust adem gehaald, was ik volledig aanwezig geweest in het contact, had ik iedere bewoner met een glimlach, aai over de bol of nachtzoen op bed gelegd. Check. Maar ik, ik was gesloopt door het continu alert zijn, handelen, begeleiden en zorgdragen. Mijn lijf was uitgeblust en ik kon alleen nog huilen.

 
Na het huilen werd het stil. En in die stilte kwam de vraag in mij op: Hoe kan het toch dat de kwaliteiten in de mens met dementie niet gezien wordt? Wat maakt dat het gros binnen onze samenleving alleen de buitenkant ziet? Er ligt zoveel moois en waardevols in het contact met deze mensen verborgen. Morgen ga ik er over schrijven. Eerst een paar uur slapen.

En zo begon het. Woord voor woord. Zin voor zin.